Indien arbeidsongeschiktheid niet kon worden vermeden, is het essentieel om een snelle terugkeer naar het werk te bevorderen.
Wetenschappelijke literatuur toont aan dat de kansen op werkhervatting bij dezelfde werkgever zich vooral concentreren in de eerste drie maanden van de arbeidsongeschiktheid. Hoe langer de afwezigheid duurt, hoe kleiner deze kansen worden.
"De kans op werkhervatting bij dezelfde werkgever neemt vrij snel af naarmate de duur van het ziekteverlof toeneemt. Die kans bedraagt gemiddeld slechts 50% na zes maanden arbeidsongeschiktheid, 20% na één jaar en 10% na twee jaar. " (Werkhervatting na langdurige afwezigheid | Beswic).
Daarom moeten de arbeidsarts of de verpleegkundige die hem ondersteunt, de werknemer zo snel mogelijk informeren over de mogelijkheden bij werkhervatting.
Melding van arbeidsongeschiktheid van 4 weken
De Codex Welzijn op het Werk verplicht de werkgever om de arbeidsarts te informeren over elke arbeidsongeschiktheid van vier weken of langer, voor alle werknemers, ongeacht of zij al dan niet onderworpen zijn aan verplichte gezondheidstoezicht.
De werkgever verstrekt de arbeidsarts de informatie die noodzakelijk is om dit contact tot stand te brengen, met naleving van het beginsel van gegevensminimalisatie en uitsluitend voor de doeleinden voorzien in de Codex over het welzijn op het werk, zoals :
- adres
- telefoonnummer
- privé e-mailadres
Welke mogelijkheden hebben werknemers?
De arbeidsarts informeert de werknemer over de beschikbare opties:
- Gesprek met de arbeidsarts of verpleegkundige
- Bezoek voorafgaande aan de werkhervatting
Doel: de terugkeer naar het werk voorbereiden. De arbeidsarts wordt geïnformeerd over de medische problemen en bespreekt mogelijke maatregelen (aanpassing van de werkpost, andere functie, geleidelijke werkhervatting met vermindering van arbeidstijd). De arts spreekt zich niet uit over de arbeidsgeschiktheid.
Dit traject wordt ook een “informeel traject” genoemd.
De arbeidsarts beoordeelt of de werknemer het werk kan hervatten met aangepast werk of ander werk. Hij bepaalt of de ongeschiktheid tijdelijk of definitief is en hij legt de modaliteiten voor werkhervatting vast. Dit is een formeler proces dan de pre-re-integratie.
De wetgever is duidelijk : dit is geen medische controle. Het doel van deze contact is niet om de geldigheid van de ongeschiktheid te controleren, noch om een terugkeerdatum te bepalen. Maar wel om werknemers te informeren over de mogelijkheden van een terugkeer naar het werk door, bijvoorbeeld, een aanpassing van de werkpost.